भारताची प्राकृतिक रचना: हिमालय व उत्तर भारतीय मैदाने

१. थेट व्याख्या आणि भूगर्भीय पार्श्वभूमी (Direct Definition & Geological Origin)

भारत हा एक विस्तीर्ण प्राकृतिक विविधता असलेला देश आहे. भूगर्भीय इतिहासानुसार, आजपासून सुमारे ४ ते ५ कोटी वर्षांपूर्वी द्वीपकल्पीय इंडो-ऑस्ट्रेलियन भूपट्ट (Indo-Australian Plate) उत्तरेकडे सरकून युरेशियन भूपट्टाला (Eurasian Plate) जाऊन धडकला. या दोन महाकाय भू-भागांच्या दरम्यान असलेल्या 'टेथिस समुद्राच्या' (Tethys Sea) तळाशी साचलेल्या गाळावर प्रचंड संकुचन दाब पडला.

या दाबामुळे गाळाला वळ्या पडून जगातील सर्वात तरुण व उंच घडीच्या पर्वताची म्हणजेच हिमालय पर्वतरांगेची (The Himalayas) निर्मिती झाली. हिमालयाच्या निर्मितीनंतर, दक्षिणेकडील द्वीपकल्पीय पठार आणि हिमालय यांच्या दरम्यान एक विशाल खोल दरी (Foredeep Gorge) तयार झाली होती. हिमालयातून आणि द्वीपकल्पीय पठारावरून वाहणाऱ्या नद्यांनी कोट्यवधी वर्षे वाहून आणलेला गाळ या दरीत साचवला. या गाळाच्या संचयनातून आशियातील सर्वात सुपीक अशा उत्तर भारतीय मैदानी प्रदेशाची (The Northern Plains) निर्मिती झाली.

२. हिमालय पर्वतरांग: सखोल वर्गीकरण (In-Depth Himalayan Topography)

हिमालय ही पश्चिमेकडे सिंधू नदीच्या वळणापासून पूर्वेकडे ब्रह्मपुत्रा नदीच्या वळणापर्यंत सुमारे २,४०० किमी लांबीत पसरलेली एक चापाकृती (Arcuate) पर्वतरांग आहे. हिचे वर्गीकरण मुख्य दोन पद्धतींनी केले जाते: १. उत्तर-दक्षिण समांतर रांगा आणि २. पूर्व-पश्चिम प्रादेशिक विभाग.

A. उत्तर-दक्षिण समांतर पर्वतरांगा (Parallel Himalayan Ranges)

1. १. ट्रान्स हिमालय (Trans Himalayas): हा मुख्य हिमालयाच्या उत्तरेकडील पलीकडचा भाग आहे. यात काराकोरम, लडाख आणि झास्कर या रांगा येतात. भारताचे सर्वोच्च आणि जगातील दुसऱ्या क्रमांकाचे उंच शिखर K2 (गॉडविन ऑस्टिन - ८,६११ मीटर) हे काराकोरम रांगेतच आहे.
2. २. बृहद् हिमालय किंवा हिमाद्री (Great Himalayas / Himadri): हा हिमालयातील सर्वात सलग, उंच आणि मध्यवर्ती कणा आहे. हिची सरासरी उंची ६,००० मीटरपेक्षा जास्त आहे. जगातील सर्वोच्च शिखर माऊंट एव्हरेस्ट (८,८४८.८६ मीटर, नेपाळ), आणि भारतातील हिमालयातील सर्वोच्च शिखर कांचनगंगा (८,५८६ मीटर, सिक्कीम) याच रांगेत आहेत. गंगा व यमुनेचा उगम याच थरातील हिमनद्यांमधून (Glaciers) होतो.
3. ३. लघु हिमालय किंवा हिमाचल (Lesser Himalayas / Himachal): हिमाद्रीच्या दक्षिणेस असणारी ही रांग अतिशय विस्कळीत आणि डोंगररांगांनी युक्त आहे. यात पिरपंजाल (सर्वात लांब रांग), धौलाधार आणि महाभारता रांगांचा समावेश होतो. सिमला, मनाली, डलहौसी, दार्जिलिंग ही प्रसिद्ध थंड हवेची ठिकाणे याच रांगेत आहेत.
4. ४. शिवालिक टेकड्या किंवा बाह्य हिमालय (Shiwalik Range): हा हिमालयाचा सर्वात दक्षिणेकडील आणि सर्वात तरुण स्तर आहे. हिची उंची ९०० ते १,२०० मीटर दरम्यान आहे. लघु हिमालय आणि शिवालिक दरम्यानच्या सपाट दऱ्यांना पश्चिमेकडे 'डून' (Duns - उदा. डेहराडून) म्हणतात.

B. हिमालयाचे पूर्व-पश्चिम प्रादेशिक किंवा नदी खोऱ्यांनुसार वर्गीकरण (Regional Himalayas)

प्रादेशिक विभागाचे नाव (Region)	कोणत्या नद्यांच्या दरम्यान आहे? (River Boundaries)	प्रमुख वैशिष्ट्ये व शिखरे (Key Attractions)
१. पंजाब / काश्मीर हिमालय	सिंधू नदी ते सतलज नदी (५६० किमी)	काराकोरम, लडाख रांगा; केशर शेतीसाठी उपयुक्त कारेवा (Karewa) मृदा येथे आढळते.
२. कुमाऊँ हिमालय	सतलज नदी ते काळी नदी (३२० किमी)	मुख्यतः उत्तराखंडमध्ये; नंदादेवी, कामेट शिखरे; बद्रीनाथ, केदारनाथ ही तीर्थक्षेत्रे येथे आहेत.
३. नेपाळ हिमालय	काळी नदी ते तिस्ता नदी (८०० किमी)	सर्वात लांब विभाग; माऊंट एव्हरेस्ट, कांचनगंगा, धवलागिरी ही सर्वोच्च शिखरे याच भागात आहेत.
४. आसाम हिमालय	तिस्ता नदी ते दिहांग/ब्रह्मपुत्रा नदी (७२० किमी)	पूर्वेकडील राज्ये; नामचा बरवा शिखर; येथे हिमालयाला पूर्ववाहिनी 'पूर्वांचल' टेकड्या म्हणतात.

३. उत्तर भारतीय मैदानी प्रदेश: प्राकृतिक टप्पे (The Northern Plains structure)

हिमालय आणि द्वीपकल्पीय पठाराच्या दरम्यान सुमारे ७ लाख चौ.किमी क्षेत्रावर हे मैदान पसरलेले आहे. पश्चिमेकडे राजस्थान-पंजाबपासून पूर्वेकडे आसामपर्यंत हिची लांबी सुमारे ३,२०० किमी आहे. हिमालयाच्या पायथ्यापासून दक्षिणेकडे जाताना या मैदानाचा प्राकृतिक पोत खालील ४ स्पष्ट टप्प्यांत बदलतो:

• १. भाबर पट्टा (Bhabar Zone): शिवालिक टेकड्यांच्या पायथ्याशी नद्यांनी वाहून आणलेले दगड, गोटे आणि गोटेयुक्त गाळाचे संचयन ८ ते १० किमीच्या अरुंद पट्ट्यात होते. हा पट्टा अत्यंत सच्छिद्र (Porous) असल्याने हिमालयातून उतरणाऱ्या अनेक लहान नद्या या दगडांच्या ढिगाऱ्याखाली गुप्त / लुप्त होतात. ही जमीन शेतीसाठी अयोग्य असते.
• २. तराई पट्टा (Terai Zone): भाबर पट्ट्याच्या दक्षिणेस सुमारे १० ते २० किमी रुंदीचा हा भाग आहे. भाबरमध्ये लुप्त झालेल्या नद्या या भागात पुन्हा भूपृष्ठावर येतात. त्यामुळे हा प्रदेश अत्यंत दलदलीचा (Swampy) आणि ओलसर बनला आहे. येथे दाट जंगले आणि वन्यजीवांची समृद्धता आढळते (उदा. दुधवा राष्ट्रीय उद्यान).
• ३. भांगर जमीन (Bhangar Soil): हे मैदानातील जुन्या गाळाचे (Older Alluvium) प्रदेश आहेत, जे नद्यांच्या पूर पातळीपेक्षा उंच भागावर असतात. त्यामुळे येथे दरवर्षी पुराचे पाणी पोहोचत नाही. या मृदेत चुनखडीचे कडे (स्थानिक नाव: कंकड - Kankar) आढळतात. ही तुलनेने कमी सुपीक असते.
• ४. खादर जमीन (Khadar Soil): हे नदीच्या पात्राजवळ असणारे नवीन गाळाचे (Newer Alluvium) प्रदेश आहेत. दरवर्षी येणाऱ्या पुराच्या पाण्यामुळे येथे गाळाचा नवीन थर साचतो. ही अत्यंत भुसभुशीत, सुपीक आणि गहन शेतीसाठी (Intensive Agriculture) सर्वोत्तम मानली जाते. पंजाबमध्ये याला 'बेट' (Bet) म्हणतात.

५. आर्थिक, भौगोलिक व सामरिक महत्त्व (Socio-Economic Significance)

• हवामान नियंत्रक (Climate Barrier): हिमालय आशियाच्या अंतर्गत भागातून येणाऱ्या अत्यंत थंड ध्रुवीय वाऱ्यांना रोखून भारताचे रक्षण करतो. तसेच, नैऋत्य मान्सून वाऱ्यांना अडवून उत्तर भारतात मुबलक प्रतिरोध पाऊस पाडतो. जर हिमालय नसता, तर उत्तर भारत एक थंड वाळवंत झाला असता.
• नित्यवाहिनी नद्यांचा उगम: गंगा, सिंधू, ब्रह्मपुत्रा यांसारख्या नद्यांना हिमनद्या वितळल्यामुळे वर्षभर पाणी मिळते. या नद्या उत्तर भारतीय मैदानाच्या जलसिंचनाचा आणि जलविद्युत निर्मितीचा मुख्य स्त्रोत आहेत.
• देशाचे अन्नभांडार (Granary of India): उत्तर भारतीय मैदानातील खादर आणि भांगर सुपीक गाळाच्या मृदेमुळे पंजाब, हरियाणा आणि उत्तर प्रदेश हे देशामध्ये गहू, तांदूळ आणि उसाच्या उत्पादनात अग्रेसर आहेत. या मैदानाला भारताचे 'अन्नभांडार' म्हटले जाते.